Dia yang aku panggil kawan,
Dia yang aku panggil sahabat,
Gelak tawanya buat aku tertawa sendiri,
Kegilaannya buat aku gila sendiri,
Ya, benar.. dia kawan dan sahabat yang aku mahu gelar kekasih.
Tapi tak bisa kerna cintanya hanya untuk yang lain.
Terima seadanya aku keadaan itu.
Kecewanya hanya ALLAH yang tahu,
Biarkan,.biarkan..aku mahu lupa dia.
Walau aku tahu yang sememangnya dia sudah lama berlalu,
Tanpa ingat siapa aku,
Masa juga sudah ubati luka itu.
Ah, biarkan saja...
Hari ini aku berbahasa tentang dia bukan kerna aku rindu,
Tetapi hanya mahu,
Wujudnya dia pada jalan yang pernah aku lalui.
Sudah jauh kebelakang, cuma kadang-kadang aku
Teringat aku, lalu diabadikan disini.
Biar bersemadi tenang.
p/s: hanya rekaan semata-mata...